Παραλαβή του Α/Τ Κρήτη


Το μνημείο του Αφανούς Ναύτη στην Σούδα Κρήτης

Το τέλος του 1943 βρίσκει τον πλανήτη μας αιμόφυρτο. Ο Β' παγκόσμιος πόλεμος, ο πιο άγριος πόλεμος στην Ιστορία της ανθρωπότητας, είναι στο αποκόρυφό του.

Ωστόσο το ισοζύγιο των ουσιαστικών δυνάμεων δεν αφήνει πια καμία αμφιβολία. Οι δυνάμεις της Γερμανίας Ιταλία και Ιαπωνίας αφού αιματοκύλησαν τον κόσμο επί μια τριετία δεν αγωνίζονται πλέον για να νικήσουν. Ούτε και μπορούν. Αγωνίζονται για να μην ηττηθούν. Αγωνίζονται για να αποφύγουν την άνευ όρων παράδοσή τους, που ετέθη σαν αποκλειστικός σκοπός των Συμμάχων.

Ο πόλεμος το Νοέμβριο του 1943 διεξάγεται σε επτά κύρια θέατρα.

1) Στο Ρωσικό μέτωπο,
2) Στην Μεσόγειο,
3) Στον Ευρωπαϊκό χώρο,
4) Στον Ατλαντικό,
5) Στην Βιρμανία,
6) Στην Κίνα και
7) Στον Ειρηνικό.

Στην Ευρώπη του 1943, τρεις δρόμοι αρχίζουν να χαράσσονται προς την καρδιά της Γερμανίας, το Βερολίνο.

Ο πρώτος από το Ρωσικό μέτωπο, όπου ανακαταλαμβάνεται το Σμολένσκ. Το γεγονός χαιρετίζεται με την συμβολική του σημασία. Και τούτο, γιατί η πτώση του το 1941 φαινόταν να προαναγγέλλει την πτώση της Μόσχας. Τώρα η απελευθέρωσή του σημαίνει ότι η Μόσχα είναι εκτός κινδύνου, οι δε ρωσικές στρατιές βρίσκονται στα πρόθυρα γενικής επιθέσεως με στόχος το Βερολίνο.

Ο υποβρύχιος πόλεμος στον Ατλαντικό μπαίνει στο στάδιο της αποτυχίας. Ο αριθμός των ναυπηγούμενων από τους συμμάχους σκαφών, ξεπερνάει το σύνολο των σκαφών που βυθίζονται σε όλο τον κόσμο, ενώ τα νεοκατασκευαζόμενα γερμανικά υποβρύχια, μόλις φθάνουν το 1/5 του αριθμού που βυθίζονται. Τα νέα ανθυποβρυχιακά συστήματα των συμμάχων και η αύξουσα δύναμις των συνοδών ανάγκασε τον Χίτλερ να αποσύρει τα υποβρύχιά του από τον Βόρειο Ατλαντικό.

Ο δρόμος προς το Βερολίνο από την Αμερική, μέσω Αγγλίας ξεκαθαρίζει.

Στην Μεσόγειο, η Βόρειος Αφρική, με εξαίρεση μικρούς γερμανικούς θύλακας στο Τομπρούκ, μετά την συντριβή του Ρόμμελ και την κατάθλιψη της Τυνησίας, βρίσκεται υπό συμμαχικό έλεγχο.

Τα Βαλκάνια και η Ελλάς κατέχονται σταθερά από τις δυνάμεις του 'Αξονος, ενώ η Τουρκία εξακολουθεί να τηρεί αυστηρώς ουδετέρα στάση.

Το πρώτο πλεύρισμα στο Φρούριο της Ευρώπης άρχισε από την Σικελία, η οποία μετά από μεγάλη και επιτυχή αποβατική επιχείρηση κοντά στην Αυγούστα, καταλαμβάνεται από τους Αγγλο-Αμερικανούς τον Αύγουστο του 1943. Στις 2 Σεπτεμβρίου ο Μοντγκόμερυ διαβαίνει το στενό της Μεσσήνης και καταλαμβάνει το Πρίντιζι και Μπάρι. Η Ιταλία εκπροσωπουμένη από τον Βασιλιά της συνθηκολογεί και οι Γερμανοί ενισχυόμενοι από τον Μουσολίνι και τους πιστούς ακόμη στο καθεστώς του, μετατρέπονται σε στρατό κατοχής.

Στις 9 Σεπτεμβρίου, 100.000 'Αγγλοι και 70.000 Αμερικανοί αποβιβάζονται στο Σαλέρνο, νοτίως της Νεαπόλεως, και μετά από σκληρό και αιματηρό αγώνα καταλαμβάνουν την 1 Οκτωβρίου την Νεάπολη.

Το ένα τέταρτο του Ιταλικού εδάφους έχει καταληφθεί ενώ ο Ιταλικός Στόλος παραδίδεται στην Αλεξάνδρεια.

Οι Γερμανοί κρατούν σταθερά το μέτωπο βορείως την Νεαπόλεως, ανασυντάσσονται και οργανώνουν το νέο κράτος της Βορείου Ιταλίας.

Σκληρές μάχες αναμένουν τους Συμμάχους για την κατάληψη της υπολοίπου Ιταλίας και Ευρώπης.

Ο δρόμος προς το Βερολίνο από την Μεσόγειο πρέπει να περάσει αναγκαστικά από την Ρώμη, που κρατιέται σταθερά από τους Γερμανούς και τους πιστούς φασίστες οπαδούς του Μουσσολίνι.

Το κύριο βάρος επομένως του Ναυτικού Αγώνος στην Μεσόγειο τον Νοέμβριο του 1943, έχει πέσει στην ενίσχυση του μετώπου της Ιταλίας.

Πυρετώδης η κίνησης πλοίων και νηοπομπών για εφοδιασμό και υποστήριξη των μαχομένων συμμαχικών δυνάμεων στην Ιταλία. Εφεδρείες μετακινούνται συνεχώς από και προς την Ιταλία η οποία έχει ανάγκη παντός είδους υλικό για τις μαχόμενες συμμαχικές δυνάμεις. Ο έλεγχος της Μεσογείου καθημερινώς σταθεροποιείται, τα δε πολεμικά πλοία, καταδιώκουν ανηλεώς τα γερμανικά υποβρύχια και κρατούν στις βάσεις τους τις γερμανικές μονάδες επιφανείας. Οι αεροπορικές επιθέσεις αποτελούν ίσως το σοβαρότερο κίνδυνο στην Μεσόγειο. Τίποτε όμως δεν είναι δυνατόν πλέον να παρεμποδίσει την Συμμαχική προσπάθεια. Η αρχή του τέλους, κατά την έκφραση του Τσώρτσιλ, είχε ανατείλει.

Σ' αυτή λοιπόν την παγκόσμια πολεμική κατάσταση έγινε στο λιμάνι της Αλεξανδρείας στις 3 Νοεμβρίου 1943 η παραλαβή από το Ελληνικό Ναυτικό του αντιτορπιλικού ΚΡΗΤΗ. Σε μια περίοδο του πολέμου που βρίσκει τους συμμάχους σε γενική αντεπίθεση, και σε μια ατμόσφαιρα αναμενόμενου θριάμβου αλλά και πολλών συμφορών.

Η 3η Νοεμβρίου του 1943 ξημέρωσε ζεστή, σχεδόν καλοκαιρινή, και ήρεμη για την Αλεξάνδρεια.

Ούτε αεροπορική επιδρομή έγινε, ούτε συναγερμός εσήμανε την νύκτα. Φορτηγίδες μεταφέρουν ακατάπαυστα πυρομαχικά και παντός είδους εφόδια στα πλοία, ενώ μικρά πετρελαιοφόρα και υδροφόρα, τα εφοδιάζουν με πετρέλαιο και νερό.

Το ανθυποβρυχιακό φράγμα έκλεισε, και κανένα πλοίο δεν μπαινοβγαίνει μέσα στο λιμάνι. Πολύ πρωί είχαν μπει αρκετά πλοία μιας νηοπομπής και η κίνησης για την προσόρμιση τους στα διάφορα αγκυροβόλια είναι ζωηρή. Τα ρυμουλκά κινούνται ακατάπαυστα και οι σειρήνες τους συνθέτουν την εικόνα ενός λιμανιού που σφύζει από δραστηριότητα.


Είσοδος στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Μπροστά ο φανός προσγειώσεως
Ρασελντίν και δεξιά το Αρχηγείο του Στόλου στην Αλεξάνδρεια

Σ' ένα ήσυχο τμήμα του λιμανιού, στο βορειοδυτικό, βρίσκεται δεμένο πρώρα - πρύμα σε δυο τσαμαδούρες, ένα Αγγλικό αντιτορπιλικό τύπου Χάντ, το Χάρσλεϋ.

Κάτι όμως το ξεχωριστό συμβαίνει στο πλοίο αυτό. Πολύς κόσμος κυκλοφορεί στο κατάστρωμά του, Έλληνες και 'Αγγλοι ναύτες ανακατεμένα, αλλά καλοντυμένοι και φρεσκοξυρισμένοι. Τα καταστρώματά του γυαλίζουν, φαίνεται φρεσκοβαμμένο και μ' επιμέλεια καθαρισμένο. Πολλές βάρκες και βενζινάκατοι πηγαινοέρχονται.

Πράγματι. Κάτι εξαιρετικό και ιδιαίτερο αναμένεται στο καλλίγραμμο αυτό αγγλικό καράβι, ηλικίας ενός περίπου έτους.

Πρόκειται σε λίγες ώρες να παραδοθεί στο Ελληνικό Ναυτικό, το Αγγλικό πλήρωμά του ν' αντικατασταθεί από Έλληνες και η γαλανόλευκη ν' αντικαταστήσει την Αγγλική σημαία.

Πλησιάζει μεσημέρι. Σιγά - σιγά με ποικιλία πλωτών μέσων επιβιβάζονται στο καράβι, το νέο πλήρωμά του, οι αξιωματικοί του, και πολλοί επίσημοι.

Ανάμεσά τους ο Αρχηγός του Στόλου ναύαρχος Αλεξανδρής ο 'Αγγλος Διοικητής της Ανατολικής ζώνης Μεσογείου, Ναύαρχος Τζών Γουίλις και ο τότε Υπουργός των Ναυτικών Σοφοκλής Βενιζέλος.

Η παρουσία του Βενιζέλου έλυσε το μυστήριο της μετονομασίας του πλοίου σε ΚΡΗΤΗ. Γιατί, αρχικώς το πλοίο επρόκειτο να ονομασθεί ΝΕΑΡΧΟΣ και σαν ημερομηνία παραδόσεώς του είχε ορισθεί η 10η Νοεμβρίου 1943. Όλα αυτά ήσαν γνωστά, γιατί το πλήρωμά του δεν συνεκροτήθη την τελευταία στιγμή, αλλά τρεις εβδομάδες ενωρίτερα, και εξεπαιδεύετο εντατικά στις μηχανές και στον οπλισμό των πλοίων του αυτού τύπου. Γ

Βασικά αποτελείτο από το πλήρωμα του αντιτορπιλικού Σπέτσαι που ταυτοχρόνως με την παραλαβή του ΚΡΗΤΗ επρόκειτο να παροπλισθεί. Συνολικώς το πλοίο επανδρώθη με 10 Αξιωματικούς 44 υπαξιωματικούς και 116 ναυτοδιόπους.

Η επίσπευσις της παραλαβής του οφείλετο σε καθαρά επιχειρησιακούς λόγους του Αγγλικού Ναυτικού που διηύθυνε άλλωστε και τις κατά θάλασσα επιχειρήσεις στην Μεσόγειο, αλλά και από το τιμητικό για το Πολεμικό μας Ναυτικό γεγονός, ότι οι 'Αγγλοι εκπαιδευτές, έκριναν σαν ικανό το πλήρωμα για την παραλαβή του πλοίου νωρίτερα.

Ώρα 12.00 της 3ης Νοεμβρίου 1943.

Ο Βασιλεύς Γεώργιος συνοδευόμενος από τον Διάδοχο Παύλο ανέρχονται στο πλοίο. Σε λίγο η ένδοξη Αγγλική Σημαία υποστέλλεται και την θέση της καταλαμβάνει η τιμημένη Κυανόλευκη. Το Χάρσλεϋ γίνεται ΚΡΗΤΗ.

Στιγμή, ιερή και συμβολική. Όλοι χαιρετούν και οι συρικτές, ελλείψει μουσικής, συρίζουν κατά το ναυτικό έθιμο.

Σκέψεις, αμέτρητες σκέψεις, περνούν από το μυαλό όλων αυτών που χαιρετούν, και ιδιαιτέρως αυτών που πρόκειται να το επανδρώσουν. Όλοι είναι νέοι, αφού η μέση ηλικία των πληρωμάτων των πλοίων στον πόλεμο εκυμαίνετο γύρω στα 23 έτη. Δεν ήσαν όμως πρωτόμπαρκοι. Με εξαίρεση πολύ λίγους ναύτες από τον στρατευμένο το καλοκαίρι του 1943 Ελληνισμό της Αιγύπτου, όλοι οι άλλοι είναι παλαιοί, που γνώριζαν καλά την γεύση του κατά θάλασσαν πολέμου και τις σκληρές του δοκιμασίες. Είχαν ψηθεί, στη θάλασσα και στη φωτιά αρκετό καιρό.

Σήμερα τους δίδεται για να συνεχίσουν τον αγώνα τους ένα καινούργιο πλοίο, με τα πλέον σύγχρονα πολεμικά μέσα και αυτό τους γεμίζει Εθνική υπερηφάνεια. Αναλογίζονται τις πρόσθετες αυτές ευθύνες που δημιουργεί η τιμητική αυτή διάκριση, με την επιλογή τους, σαν πλήρωμα ενός συγχρόνου αντιτορπιλικού, και η θέληση και αντοχή τους χαλυβδώνονται.

Οι ναυτικοί έχουν κι αυτοί τις προλήψεις τους. Για ποιο λόγο λοιπόν να εξαιρέσουμε το πλήρωμα του ΚΡΗΤΗ;

Τον Σεπτέμβριο, πριν δύο μήνες δηλαδή από την παραλαβή του, το αντιτορπιλικό ΚΡΗΤΗ, με το παλιό του όνομα φυσικά, δέχθηκε κατά την διάρκεια εχθρικής αεροπορικής επιθέσεως στα Δωδεκάνησα, μια βόμβα, η οποία αφού διέτρυσε το κατάστρωμα σφηνώθηκε στον χώρο μεταξύ πετρελαιοδεξαμενής και πυριτιδαποθήκης χωρίς να εκραγεί. Και αυτό ήταν αρκετό για τους προληπτικούς. Δηλαδή για όλους. Κάποιος προσέθεσε: Είναι δυνατόν να βουλιάξει η ΚΡΗΤΗ μας; Εννοούσε προφανώς την Μεγαλόνησο.

Αλλά και τα δυο αυτά στοιχεία, ήσαν αρκετά ακόμη και για τους μη προληπτικούς για να τους πείσει για την καλή τύχη του αντιτορπιλικού μας.

Με την ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στην πρύμνη, και του βασιλικού επισείοντος στο πρωραίο στηλίδιο, την ανάγνωση των σχετικών διαταγών, και την υπογραφή από τον Κυβερνήτη του τυπικού πρωτοκόλλου παραλαβής του πλοίου, η τελετή έληξε μέσα σε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα. Μόνον η σκιά του πολέμου, με τις προεκτάσεις του, βάρυνε την εορταστική αυτή ατμόσφαιρα.

Επίσημοι, ναύτες, αξιωματικοί, 'Αγγλοι και Έλληνες ανακατεμένοι, στους διαφόρους χώρους του πλοίου εόρταζαν το γεγονός ενώ αθρόα άρχισε η προσέλευσις από τα γειτονικά πλοία, 'Αγγλων και Ελλήνων αξιωματικών για να συνεορτάσουν και αυτοί την παράδοση του πλοίου στο Ελληνικό Ναυτικό.

Στον ιστό του ΚΡΗΤΗ είχε υψωθεί ένα πράσινο τριγωνικό σχήμα μ' ένα λευκό ζωγραφισμένο ποτήρι στο μέσον του.

Το Τζίν Πένταντ, όπως λεγόταν, στ' Αγγλικά, χωρίς ποτέ να μεταφρασθεί στα Ελληνικά. Όταν το σήμα αυτό ήταν υψωμένο, σήμαινε ότι πας επιθυμών, μπορούσε να προσέλθει στο πλοίο σαν προσκεκλημένος για να πιεί όσο ήθελε Τζίν. Ήταν μια απόλαυση κι αυτή στον πόλεμο. Το ποτό βοηθούσε να ξεχάσεις τα πάντα. Αλίμονο όμως αν ξεχνούσες και τη δουλειά σου!

Σιγά - σιγά κι όσο περνούσε η ώρα οι προσκεκλημένοι έφευγαν από το καράβι. Με την συνήθη επισημότητα ανεχώρησαν ο Βασιλεύς και ο Διάδοχος, συνοδευόμενοι από τον Υπουργό Ναυτικών Σ. Βενιζέλο και τον Αρχηγό του Στόλου ναύαρχο Αλεξανδρή. ακολούθησαν οι υπόλοιποι, ενώ στην αριστερή πλευρά του καραβιού παρέλαβε ένα ειδικό πλοίο μεταφοράς προσωπικού για να παραλάβει το Αγγλικό πλήρωμα.

Η αναχώρηση του 'Αγγλου Κυβερνήτου και του Αγγλικού πληρώματος υπήρξε συγκινητική. Οι ναυτικοί αγαπούν το πλοίο τους σαν το σπίτι τους. Ιδιαιτέρως στον πόλεμο, ζωηρές και έντονες αναμνήσεις τους συνδέουν ακόμη περισσότερο μ' αυτό. Γι' αυτό λοιπόν δικαιολογημένοι ήσαν που δάκρυσαν όταν έφευγαν. Και ας ήσαν 'Αγγλοι, που η λαϊκή μας αντίληψη - κακώς κατά την γνώμη μου - τους θεωρεί ψυχρούς και αδιάφορους.

Αλλ' όλη η τελετή περιέκλειε έν' άλλο μεγαλείο. Ο ένας σύμμαχος παρέδιδε στον άλλο το όπλο του όχι γιατί δεν ήταν ικανός να το χρησιμοποιήσει πλέον, ούτε γιατί ο άλλος ήτο ικανότερος αλλά για να του δώσει την ευκαιρία να πολεμήσει με τελειότερα όπλα.

Κι αυτό ήταν το μεγαλείο που περιέκλειε η τελετή εκείνη.

Δεν ήταν ατιμωτική παράδοσις - παραλαβή όπλων, αλλά τιμητική και για τους δυο συμμάχους. Για την μεγαλοψυχία του ενός και την ανεγνωρισμένη πια ίση ικανότητα του άλλου.

Με ζητωκραυγές, οι μεν 'Αγγλοι απεμακρύνοντο με το μικρό πλοιάριο που τους μετέρφερε, οι δε Έλληνες ανελάμβαναν την τύχη του καραβιού που τους παρέδιδαν. Κι όταν ο ήλιος άρχισε να γέρνει προς την δύση του το Χάρσλεϋ είχε γίνει ψυχή τε και σώματι το Ελληνικό αντιτορπιλικό ΚΡΗΤΗ.

Σκληρή δουλειά ανέμενε το προσωπικό του. Έπρεπε να μάθει μέχρι την τελευταία βίδα το πλοίο του, να οργανωθεί, να συγκροτηθεί σαν ένας άνθρωπος, για να μπορέσει ν' ανοιχθεί με αυτοπεποίθηση στο μεσογειακό χειμώνα και στους αμέτρητους κινδύνους του πολέμου που το περίμεναν.

Το νέο μας αντιτορπιλικό ήταν αγγλικής κατασκευής, ηλικίας, όπως είπαμε, ενός έτους. Το εκτόπισμά του με πλήρη φόρτο ήταν 1.600 τόνοι. Μπορούσε ν' αναπτύξει σταθερή μεγίστη ακίνδυνη ταχύτητα 24,5 κόμβων.* Η μέγιστη επικίνδυνη ταχύτης του** ήταν 25,5 κόμβοι. Η οικονομική του ταχύτης ήταν 14 κόμβοι και η ακτίς ενεργείας του με την ταχύτητα αυτή 3.700 μιλιά. Με την μεγίστη του ταχύτητα των 24,5 κόμβων η ακτίς ενεργείας του εμειούτο σε 1.250 μίλια. Διέθετε ισχυρό αντιαεροπορικό οπλισμό, με διπλό υπολογιστήρα, που το καθιστούσε επίσης ικανό για ακριβέστατη βολή επιφανείας: Τρεις δίδυμους πύργους (6 πυροβόλα) των 4 ιντσών, εν τετράκανο (Πομ - Πομ) των 40 χλμ. και δύο πολυβόλα έρλικον των 20 χλμ. με γυροσκοπικά κλισιοσκόπια.

Ο ανθυποβρυχιακός του οπλισμός, και οι συσκευές ανιχνεύσεως, που μόλις είχαν αρχίσει να τελειοποιούνται (3 Ραντάρ) ήταν επίσης τελευταίες κατασκευής. (τύπου 271, 291 και 285 για το πυροβολικό).

Δύο αφετήρες και τέσσερις εκτοξευτές βομβών βυθού, καθώς και αρκετά πολυβόλα, ντουφέκια, και περίστροφα συνεπλήρωναν τον όλο οπλισμό του.

Τέλος το πλοίο ήταν διπλέλικο, με δύο λέβητες και ιπποδύναμη 19.000 ίππων.

Όλ' αυτό το οπλοστάσιο με τις μηχανές του, τα αμέτρητα τελειότατα βοηθητικά του όργανα και εξαρτήματα έπρεπε να συγκροτηθεί από το προσωπικό του σ' ένα ενιαίο μηχανισμό που θα υπάκουε ταχύτατα στις διαταγές του Κυβερνήτου του και των αξιωματικών του. Όσο τέλεια κι αν γνώριζε κανείς τη δουλειά του, σε τίποτα δεν ωφελούσε αν ο διπλανός του δεν έκανε σωστά ό,τι έπρεπε να κάνει.

'Αρχισε, λοιπόν, μια καθημερινή εντατική εκπαίδευση, που με τη μονοτονία της και την αυξανόμενη συνεχώς έντασή της, είχε μεν αρχίσει σε λίγες μέρες ν' αποδίδει τους καρπούς της, αλλά συγχρόνως να σπάει και τα νεύρα. Η επικοινωνία με την Αλεξάνδρεια είχε διακοπεί από την ημέρα της παραλαβής και το πλοίο ήταν σαν να ταξίδευε, με την διαφορά ότι η θάλασσα στο λιμάνι ήταν ήρεμη και οι προπέλες δεν γύριζαν παρά μόνον καμιά φορά, και πολύ αργά, για να εκπαιδευθεί το πλήρωμα της μηχανής.

Αυτό κράτησε 19 ολόκληρες ημέρες. Μέχρι τις 22 Νοεμβρίου που το πλοίο γλίστρησε έξω από το λιμάνι της Αλεξανδρείας, για να συνοδεύσει την πρώτη του νηοπομπή.

Η μικρή του, όμως, κοινωνία είχε πια γνωρισθεί και συνδεθεί. Αποτελείτο, όπως είπαμε, από τον Κυβερνήτη, τον Ύπαρχο, τον Α' Μηχανικό, τον Β' Μηχανικό, τρεις ανθυποπλοίαρχους και ένα σημαιοφόρο, μαχίμους, τον γιατρό και τον οικονομικό αξιωματικό του πλοίου. Ένας 'Αγγλος σημαιοφόρος ήταν επίσης ο σύνδεσμος με το Αγγλικό Ναυτικό, και κρατούσε τους απορρήτους κώδικες της αγγλικής αποκρυπτογραφήσεως, βοηθούμενος από τρεις 'Αγγλους ναύτες σηματωρούς, ένα σε κάθε βάρδια.

Όλο το υπόλοιπο πλήρωμα ήταν Ελληνικό. Ίσως δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε και τη μασκώτ του πλοίου, ένα τεράστιο εξυπνότατο λυκόσκυλο, που άκουγε στο όνομα Ρόμελ. Το έφερε ο αρχικελευστής Αναγνώστου και παρέμεινε στο πλοίο μέχρι τον Απρίλιο του 1944. Όταν, σαν επακόλουθο του θλιβερού επαναστατικού κινήματος του Απριλίου 1944, το πλήρωμα του ΚΡΗΤΗ οδηγήθηκε σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην κεντρική Αίγυπτο, ο Ρόμελ κατόρθωσε να το ακολουθήσει και να ξαναβρεί το αφεντικό του στην έρημο μέσα στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως αιχμαλώτων, πληρώνοντας λίγο αργότερα με την ζωή του το εγχείρημα του αυτό, λόγω των αφαντάστων ταλαιπωριών, που είχε υποστεί στην προσπάθειά του.

Αυτή, λοιπόν, η μικρή κοινωνία, παρέλαβε στις 3 Νοεμβρίου 1943 στα χέρια της, την τύχη του αντιτορπιλικού ΚΡΗΤΗ. Έμελλε δε, με μερικές αλλαγές στα πρόσωπα που την συνέθετα, να το οδηγήσει με επιτυχία για μια περίπου διετία, στην έντιμη και γεμάτη πολεμικές περιπέτειες πορεία του.

Η περιοχή δράσεώς του ήταν η Μεσόγειος.

Θάλασσα δύσκολη και μεστή κινδύνων. Στη θάλασσα αυτή διήνυσε περί τα 80.000 ναυτικά μίλια, διάστημα μεγαλύτερο από τρεις φορές τον περίπλου της Γης. Και σ' όλην αυτή την πολεμική του σταδιοδρομία, έφερε σε πέρας επιτυχώς όλες του τις αποστολές, ουδέποτε δε έπαθε τη παραμικρή ζημιά.

Ας το παρακολουθήσουμε λοιπόν.

Αξίζει, νομίζω, τον κόπο.



Πίσω στα Περιεχόμενα